Wat is klassieke homeopathie Deel I

Inleiding:
De homeopathie zoals wij die nu kennen is ongeveer 200 jaar oud. De Duitse arts Samuel Hahnemann (1755-1843) ontdekte toen dat de kinabast - indertijd het meest effectieve middel tegen malaria - in hoge doseringen, op gevoelige mensen klachten veroorzaakte die erg veel overeenkomst hadden met de verschijnselen van malaria. Na verdere proefnemingen ontdekte hij dat het ook mogelijk was met andere stoffen ziekten te genezen, die dezelfde stof, in hoge dosering ingenomen, kon veroorzaken. Hiermee was de basiswet van de homeopathie (afgeleid van het Griekse Homoeos = gelijksoortigheid en Pathos = lijden) ontdekt, nl. dat een stof diè klachten kan genezen, die het in hoge doseringen ook kan veroorzaken. In de homeopathie noemen we dit principe de Wet van de Gelijksoortigheid. Voor Hahnemann's tijd hadden ook andere artsen ditzelfde principe ontdekt en er mee gewerkt, b.v. de "vader " van de Griekse geneeskunde Hippocrates en de middeleeuwse arts Paracelsus. Maar het is in de eerste plaats de verdienste van Hahnemann geweest om de homeopathie systematisch en praktisch uit te werken. In de afgelopen 200 jaar heeft de homeopathie zich natuurlijk wel verder ontwikkeld, maar elke echte homeopaat erkent de richtlijnen, die Hahnemann indertijd ontwikkeld heeft, nog steeds als de basis voor zijn methode.

Levenskracht:
Om wat beter te kunnen begrijpen hoe dit principe van gelijksoortigheid werkt moeten we even stilstaan bij het afweer- of herstelsysteem van ons organisme. Ons organisme heeft een systeem, dat altijd tracht de zieke mens zo snel mogelijk naar de gezondheid terug te brengen. In de homeopathie noemen we dit het afweer- of herstelsysteem (ook wel de levenskracht, vitaliteit of dynamus genoemd). Als we b.v. een wondje krijgen, dan zal dit herstelsysteem proberen het zo snel mogelijk te genezen; als we een been breken is het ook door dit herstel systeem, dat de beide afgebroken delen (nadat we ze door een spalk of gipsverband op de juiste manier tegen elkaar gelegd hebben), weer aan elkaar groeien. Hetzelfde zien we bij de meeste - niet al te zware - acute ziekten: griep, verkoudheid, acute bronchitis, voorhoofdsholteontstekingen etc.; er is hier altijd vanzelf een sterke neiging tot herstel, maar het hangt af van de kracht van het afweersysteem of dit ook werkelijk lukt. In de regel zien we dat jonge kinderen nog een relatief sterk afweersysteem hebben: de ene dag kunnen ze extreem hoge koorts hebben, de volgende dag is de ziekte al "opgeruimd " en kunnen ze weer gewoon aan de gang. Bij bejaarden is daarentegen het afweer systeem meestal al veel zwakker, waardoor een simpele griep al fataal kan zijn.

Gelijksoortigheid:
Bij het zwakker worden van de afweerkracht zien we ook dat de mens er steeds meer naar neigt om zwaardere chronische ziekten te krijgen. Het afweersysteem probeert deze ziekten er nog uit te werken, maar raakt steeds meer "vermoeid " en uitgeput door de strijd, totdat er een soort van wapenstilstand tussen de ziekte enerzijds en het afweersysteem anderzijds is ontstaan. Het wordt voor ons organisme steeds moeilijker om zich van zijn belasting, de ziekte te ontdoen. Door een middel toe te dienen dat erg veel overeenkomst met de verstoring heeft en wat op een speciale manier bereid is, wordt het afweersysteem geprikkeld om de strijd met de ziekte weer effectief aan te gaan. Het is het afweersysteem dat het genezingsproces verder uitvoert, het homeopathisch geneesmiddel geeft er alleen een aanzet toe. Het houd de levenskracht als het ware een spiegel voor. Om dit proces zo goed en effectief mogelijk op gang te kunnen zetten is het echter nodig dat het middel zo goed mogelijk overeenkomt met de totale ziektebeeld van de patiënt. Het zal duidelijk zijn dat het homeopathisch geneesmiddel juist niet zoals veel ander geneesmiddelen voor chronische kwalen, de symptomen van de ziekte onderdrukt, maar dat het de herstelfunktie van het organisme aanzet om de ziekte te overwinnen.

Individueel ziektebeeld:
Het klachten beeld geeft de strijd van de patiënt met zijn ziekte weer. Het zijn vooral de voor de patiënt typische symptomen, die de homeopaat nodig heeft om zijn middel te kunnen kiezen. De homeopaat kan de ziekte alleen door middel van het afweersysteem van de patiënt aan pakken en kan niet de ziekte zonder tussen komst van een afweersysteem vernietigen. Vandaar dat het onmogelijk is een middel voor een ziekte te geven; er bestaat niet een middel dat we bij iedereen bij b.v. hooikoorts kunnen geven. Er zijn wel verschillende middelen in de homeopathie die bij hooikoorts werkzaam kunnen zijn, maar een goed gekozen middel moet altijd overeenstemmen met de typische verschijnselen die de patiënt in kwestie bij zijn hooikoorts heeft. Iemand die zegt alleen maar op de gestelde diagnose "hooikoorts" een homeopathische middel te kunnen geven heeft van de werkelijke homeopathie niets begrepen. In de praktijk geeft dit natuurlijk het probleem dat naast de medische of klinische diagnose van de reguliere geneeskunde, de homeopaat nog een tweede diagnose nl. de homeopathische diagnose of de diagnose van het geneesmiddel moet stellen.

Geneesmiddelbeelden:
In het begin hebben we gezien dat Hahnemann ontdekte dat de effecten van de kinabast in hoge dosering een beeld veroorzaakte, dat erg veel overeenkomst had met het klachten beeld van malaria. We zeggen in dat geval dat het geneesmiddelbeeld van kinabast veel lijkt op het ziektebeeld van malaria. Zo'n geneesmiddelbeeld moet natuurlijk gemaakt worden. Dit wordt het "testen " van een geneesmiddel genoemd. Hiervoor nemen meerdere gezonde personen gedurende langere tijd de stof die getest moet worden in een bepaalde dosering in. Op een gegeven moment ontwikkelen zich bij een gedeelte van de testers verschijnselen, die ze normaal niet hebben. Deze worden genoteerd en als er voldoende van zulke testingsrapporten zijn, dan worden me in de homeopathie. Het is interessant te weten dat de belangrijkste medicijnen ten tijde van Hahnemann ook in onze tijd een centrale plaats innet elkaar vergeleken. De symptomen die bij veel testers onafhankelijk van elkaar voorkwamen vormen de basis van het uiteindelijke geneesmiddelbeeld. Door ervaringen in de praktijk met het gebruikt van het geneesmiddel wordt de kennis van het beeld ook nog op den duur steeds volmaakter. Er bestaan zo'n 300 erg belangrijke en een 1000 minder belangrijke geneesmiddelbeelden.

Grondstoffen:
In tegenstelling tot de gangbare opvatting maakt de homeopathie niet alleen gebruik van plantaardige geneesmiddelen. er zijn ook veel middelen uit mineralen, metalen en uit dierlijke produkten bereid.
Er bestaan zelfs aardig wat middelen die uit ziek materiaal gemaakt worden, maar wees u gerust; volgens de homeopathische bereidingshandleiding worden deze op kiemvrijheid getest.

Een homeopathisch medicijn is trouwens nooit giftig op zich. Homeopathische medicamenten werken alleen door de overgevoeligheid van de patiënt op het middel.
Het ziekte beeld van de patiënt moet zo nauwkeurig mogelijk overeen komen met het geneesmiddelbeeld. Is dat niet zo, dan is de patiënt ongevoelig voor het middel en in zo'n geval doet het medicijn niets.
Een uitzondering hebben we bij extreem gevoelige mensen. Vrij zeker zien we in zo'n geval dat de persoon dan tijdelijk een soort "testingsbeeld " van het geneesmiddel gaat ontwikkelen, wat de patiënt zeker geen schade kan berokkenen zoals we dat zien bij de bijwerkingen van de chemotherapeutische medicijnen.

Homeopathie en allopathie:
Onder allopathie wordt de universiteitsgeneeskunde verstaan.
Tegenwoordig gebruiken we hier liever de term reguliere geneeskunde voor. Het lijdt geen twijfel dat de reguliere geneeskunde in de laatste 75 jaar ongelooflijke vorderingen heeft gemaakt. De mogelijkheden van de operatietechnieken, in acute en levensbedreigende situaties etc zijn enorm. Er zijn verschillende situaties waar met behulp van deze methodes levens gered kunnen worden, waarbij de homeopaat niets of weinig zou kunnen doen. Aan de andere kant zijn de reguliere geneeskunde bij veel chronische ziekten beperkt, zeker als het om het echt genezen van de ziekte gaat en niet alleen het onder controle houden, of simpel onderdrukken van de ziekteverschijnselen.We hebben de goede kanten an beide methoden nodig!
De samenwerking is nog verre van optimaal. Gedeeltelijk is dit terug te voeren op het feit dat artsen in hun opleiding geen of geen goede voorlichting over homeopathie krijgen. Verder ook door ongeloof, en met name door het feit dat er in de alternatieve geneeskunde door het uitblijven van regels en controle van de overheid veel uitwassen zijn voorgekomen en nog steeds voorkomen. Deze variëren van medische onkunde tot grote charlatanerie. Gelukkig lijkt het erop dat de overheid in de toekomst degelijk opgeleide homeopaten en "alternatieven " in de geneeskunde- beter herkenbaar worden. De meeste homeopaten eisen zeker geen verwijzing van de huisarts, maar een bespreekbaarheid van een homeopathische behandeling met de huisarts is vaak aan te bevelen.

Homeopathie in Nederland:
In ons land zijn er vele soorten "homeopaten " die het beeld bepalen dat het publiek van de homeopathie heeft.
Laten we vooropstellen dat deze publikatie u inwijdt in de z.g. klassiek homeopathie, zoals gegrondvest door Hahnemann. Deze kenmerkt zich zoals reeds vermeld, door het gebruik van slechts één geneesmiddel in een relatief hoge potentie en in een eenmalige dosering. Voor deze beroepsbeoefening is natuurlijk een gedegen opleiding vereist. Helaas zijn er vele "homeopaten" werkzaam die deze opleiding niet hebben. Dit zowel onder artsen als de niet-artsen.
Het is geen garantie, wanneer u een z.g. homeopathisch arts raadpleegt dat dit ook een bekwame homeopaat is, gelukkig zijn het tegenwoordig de wat jongere artsen die beter opgeleid zijn dan dat vroeger het geval was.
Bij de beroepsvereniging NVKH zijn alleen homeopaten geregistreerd die een gedegen opleiding hebben genoten. De kwalificatie homeopaat is bij de NVKH aan zeer strenge eisen gebonden en alle homeopaten hebben naast hun gedegen vakopleiding in de homeopathie ook een vooropleiding genoten in de medische vakken, zodat ook zijn in normale gevallen zelfstandig een diagnose kunnen stellen.
Het voeren van een z.g. homeopathische huisartsenpraktijk moet met enige reserve worden bezien. De desbetreffende huisarts moet wel minstens een 30 jaar ruime ervaring in de homeopathie bezitten om meer dan 30 patiënten per dag goed homeopathisch te kunnen behandelen. Deze grote praktijken zijn daarom min of meer onverenigbaar met het verantwoord uitoefenen van de homeopathie. NVKH homeopaten werken allemaal min of meer volgens de klassieke manier met de oorspronkelijke homeopathische filosofie als basis zodat een totaliteitsbehandeling gewaarborgd blijft.
Antroposofische artsen zeggen vaak ook de homeopathie te beoefenen. De antroposofische geneeskunde is echter een volkomen andere discipline, met een geheel eigen filosofie. Helaas echter worden deze in de praktijk met elkaar vermengd, dit leidt tot grote verwarring van het publiek.
Belangrijk is dus steeds welke opleiding de homeopaat heeft gehad. Het is zeker geen garantie dat u bij een homeopathisch arts aan het goede adres bent, net zoals er in het kamp van de niet-artsen beunhazen rondlopen die slechts inspelen op een steeds groeiende vraag naar homeopathische therapie. Gezien de duur van de consulten met een dergelijke serieuze behandeling lijkt de prijs hoog voor de consulten.
Afhankelijk van de ervaring van de homeopaat moet U rekenen op een prijs van 60,- tot 150,- voor en eerste consult. De vervolgconsulten kosten ongeveer 2/3 hiervan. Omdat het gemiddeld aantal consulten per jaar meestal rond de 5 a 10 keer is vallen de totale kosten nogal mee.
Finnish..(Next)